Küba’daki Varadero

 

Ateş böceklerinin ve suyun en büyük saldırısı,

fosforun ve ayın o parıltılı sonsuzluğu,
ölmüş turkuazın gergin cesedi,
ve o esmer balıkçı metaller aklını çelerken
deniz menekşelerinin birleşik bir kuyruğu

parıldayıp durur o elektrikli sahil Varadero’dan

ve karşılaşır La Antilla ile, paramparça kalçasıyla.
 

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Reklamlar

Diktatörler

Bir koku kaldı geriye şekerkamışı tarlalarında:
Bedenden ve kandan bir karışım, iç bayıltıcı
iğrenç bir taç yaprağı gibi.
Hindistan cevizi ağaçları arasında doldu mezarlar
ezilmiş kemiklerle ve dilsizleştirilmiş can çekişle.
Nazik satrap konuşuyor
kupalar, yakalıklar ve altın zincirlerle.
Bu küçük saray ışıldıyor bir saat gibi
ve gür, eldivenli kahkahalar
dolduruyor koridorları
ve birleşiyor ölü seslerle
ve o mavi, o yeni gömülmüş ağızlarla.
Filizini toprağa durmaksızın sunan
ve büyük kör yaprağını karanlıkta da büyümeye zorlayan
bir bitki gibi saklandı ağlayış.
Azar azar büyüdü nefret,
yumruk yumruk, bataklığın acımasız suyunda,
çamur ve sessizlikle örtülü bir domuz burnuyla birlikte.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Orta Amerika

Amma da ay, kanla lekeli bir dipçik gibi,
amma da kırbaç yeşilliği,
amma da dehşet verici ışık, koparılmış göz kapağı,
kıpırdamadan, ses çıkarmadan inleyişine izin veriyor senin,
ve ağızsız, dilsiz bölüyor senin acılarını
ey merkezi kuşaklar, cennet
senin sağılmaz yaralarınla.
Görüyorum gece ve gündüz acıları,
görüyorum gündüz ve gece zincire vurulmuşu,
sarı saçlının, zencinin, yerlinin
yazışını ezilmiş, fosfor ışıltılı elleriyle
gecenin bitimsiz duvarına.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Güney’de Açlık

Görüyorum Lota’nın kömüründeki ağlayışı
ve hor görülmüş Şilililerin buruşuk gölgesinin
toprağın derinindeki acı damarı delişini,
ölüşünü görüyorum, yaşayışını, katı külde dünyaya gelişini,
eğri büğrü, yayılmış toprağa güya dünya
gelmiş sadece ve gitmiş öylece
kara toz ve alevler arasında,
ve gerçekleşen tek şey
kışın öksürükleriydi, bir sıtma ağacı yaprağının
ölü bir bıçak gibi kara suyun içine düştüğü
çiftesiydi atın.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Patagonya

Ayı balıkları doğuruyor
buz soğuğu bölgelerin derinliklerinde,
alacakaranlıkta yeraltı mağaraları oluşturuyor
okyanusun son uçurumunu;
Patagonya’nın inekleri
ayırıyorlar günden kendilerini
bir patırtı gibi, yalnızlıklara karşı
sıcak sütunlarını soğukta yükselten
ağır pis bir koku gibi.

Bir çan kadar ıssızsın sen, ey Amerika:

İçin hiçbir zaman yükselmeyen şarkıyla dolu,
ne eli ne de kulağı var
çobanın, ova çiftçisinin, balıkçının
ne bir piyanosu ne de bir kadının yanağı etrafında: İzliyor ay onları,
sonsuzluk yüceltiyor hayatlarını, gece gözetliyor onları,
ve diğerleri gibi yavaş yaşlı bir gün doğuyor.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Bir Gül

Su kıyısında bir gül görüyorum, bir küçük tas
kızıla çalan sarı renkli göz kapaklarıyla,
havalı bir sesle taşınmış yukarıya:
Yeşil yapraklardan bir ışık dolaşıyor kaynakları
ve dönüştürüyor ormanı yalnız yaratıklarıyla
berrak ayaklarında:
Hava donanmış açık renkli giyitlerle
ve ağaç yürüyor azametle uyuyan büyüklükte.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

 

Bir Kelebeğin Yaşantısı ve Ölümü

Muzolu kelebek uçuyor fırtınada:
Bütün gündönümünün ağı,
zümrütlerin donmuş sürüsü,
her şey uçuyor bu şimşek parıltısında,
havanın son sonuçları sürülüyor öteye
ve yığılıyor yeşil etaminlerin yağmuru,
zümrüdün ürkütülmüş çiçek tozu:
Uyuşturan kokudan yapılma büyük kadife yaprağı
düşüyor fırtınanın mavi sahiline,
birleşiyor düşmüş, topraksı mayalarla,
geri dönüyor evine yaprakların memleketine.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy