Marianne Moore


Bir Tılsım

Gemi enkazının yakınında
Kopmuş ve parçalanmış
Bir direğin altında,
Buldu topal çoban
Yere batmış
Lacivert taştan
Denizin çöpçüsü
Bir martıyı.
Yayılmış kanatlarıyla
Bükmüştü mercan ayaklarını,
Haylidir ölmüş adamları
Selâmlamak için açmıştı gagasını.

Marianne Moore (1887-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Nedir Yıllar?

Nedir masumiyetimiz,
suçumuz ne? Çıplak
herkes, güvende değil kimse. Ve bundandır
cesaret: yanıtlanmamış soru,
kararlı şüphe –
dilsizce çağırır, sağırca duyar- ki
bahtsızlıkta, ölümde bile,
cesaret verir diğerlerine
ve yenilgisinde

güçlendirir ruhu?
Derin bakıyor
ve mesut, ölümlülüğe razı
ve tutsaklığında yığılıyor üst üste
sürekliliğini kuşatılmışlığında bulan
kanyonundaki deniz gibi, ulaşamayacağı
özgürlük için boğuşuyor.

Hisleri güçlü olan
Memnundur. Şakıdıkça uzayan o kuş
çelikleştirir kendi biçimini. Tutsak olsa da
kudretli şarkısı der ki, memnuniyet rezilce
şeydir, nasıl saf bir şeydir sevinç.
Ölümlülüktür bu,
Sonsuzluktur.

Marianne Moore (1887-1972)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy