Gevorg Emin


Kar Yağıyor

Kar yağıyor, kar yağıyor…
Ve genç bir kız ıslak kaldırımda
Sessizce ağlayarak yürüyor.

Niçin böyle ağlıyor, ve niçin yürüyor
Bilinçsizce ileri geri salınarak,
Yeni yılın ilk gününde?

Belki de sırası gelmiştir:
Hayatın beraberinde acı da
Sunduğunu öğrenme sırası.

Bu yüzden ağlıyor, yutuyor
Yağan karı ve gözyaşlarını,
Dolanıp duruyor ıslak kaldırımda.

Mutluluğu bir daha asla
Bulamayacağını düşünüyordur muhakkak,
Mutluluğu sonsuza dek yitirdiğini.

Böylesi bir aptal kafa nereden bilsin ki
Herşey – kar misali –
Gelir, erir ve yitip gider.
Hiçbir şeye öyle ağlamaya değmez.

Kar yağıyor…

Gevorg Emin (1918-1998, Ermenistan)
Türkçesi: İsmail Haydar Aksoy

Gece Görüntüsü

Sallanıyor kavak ve hışırdayıp duruyor:
Bu hüzünlü serenadı duyan bir köpek
Çatımızda uluyor.
Ay’da gördün mü hiç bir köpek?

Kampanalar çalıyor ve duyuluyor uzaktan,
Yüzyıllar boyunca o uzun yollarda yol alan
Dev develere benziyor dağlar,
Kambur sırtlarında eski köyler var.

Uykulu kavak titriyor, üşüyor.
Bütün dünya uyuyor,
Sadece Saman Yolu’nun ırmağı akar sessizce
Evrenin mavi çayırlıkları içinde.

Gevorg Emin (1918-1998, Ermenistan)
Türkçesi: İsmail Haydar Aksoy