Yeniden Gördüğümüzde Adaları

Uzaklara ulaştığında tekne
bir sağanak bastırır ve kör eder tekneyi.
Cıva bilyeleri titreşir su üstünde.
Mavi gri olan şey ise siner.

Kır evlerinin içlerinde de vardır deniz.
Hol karanlığında bir şerit.
Ağır adımlar üst katta
ve yeni ütülenmiş gülüşlerle sandıklar.
Bakır kaplardan yapılma bir Hint orkestrası.
Deniz yolundaki gözüyle bir bebek.

(Yağmur başlar yok olmaya.
Duman tökezleyen bazı adımlar atar
çatıların üstünde havada.)

Düşlerden daha büyük olan
başka bir şey daha gelir burada.

Kızılağacın harabeleriyle sahil.
Üstüne KABLO yazılmış bir tabela.
O eski fundalar ışıldar
uçarak gelen biri için.

Kayalıkların ardında zengin araziler
ve korkuluk ileri mevzimizdir
ki eliyle çağırır kendisine renkleri.

Her daim aydınlık bir şaşırtıdır
uzattığında ada elini ileriye doğru
ve çekip çıkardığında beni üzüntüden.

[“YARISI TAMAMLANMIŞ GÖKYÜZÜ”nden (1962)]

Tomas Tranströmer (1931-2015, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy