1860 Adası’ndan

I
Bir gün kadın durularken çamaşırları iskelede
körfezin soğuğu yükseldi kolları arasından
ve hayatının içine.

Donup gözlük oldu gözyaşları.
Kendi kendisini kaldırdı ada çimende
ve dalgalandı ringa bayrakları derinde.

II
Ve yetişti adama suçiçeğinin sürüsü
yerleştiler adamın yüzüne.
Uzanmış adam ve bakıp duruyor tavana.

Sessizliğe nasıl da gidildi akıntıda kürek çekerek.
Şimdinin sonsuz akışkan lekesi
şimdinin sonsuz kanayan noktası.

[HÜZÜN GONDOLU’ndan (1996)]

Tomas Tranströmer (1931-2015, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy