(Güz) (ve Kış) (Vietnam)
(Şikago) (1965)

“İnsanı kendi suretinde yarattı Tanrı” – Tekvin

“Şikago, mimarî sergi alanıdır ulusun” – Şikago gazeteleri

1
Bir ürperti düşer ağaçlardan, geceleri;
öyle hafiftir ki esinti yalnızca mezarların üstündeki çimen kımıldar;
herkesin burnu siyahtır korkudan;
generaller açarlar yanmış bedenlerini çocukların
açar gibi sıladan gelen mektupları dantel kenarlarıyla…

2
Ah kolaydır bulmak
Şikago’da Vietnam’ı… gözyaşlarımızın durup çürüdüğü
bu aydınlık sokaklarda,
bizler kaybedilmiş şeyleriz (vur kendi gölgene
sormak için ölümden sılaya giden yolu).

3
Mahveder insanlar bizi kendi suretlerinde,
kendi -yitik- benzerliklerinde. Ve bu yıl,
-benim son umudum- kar taneleri bile
çığlıklarla desenlenmiş,
çarpık yaralanmış şekillere
bükülürler… Napalm: senin kendi döleşin
ateşe doğru inişte…

4
Istırap aynıdır her iki yerde. Fakat
en azından Vietnam’da ölüm ölümdür… Burada, bu
paslanmaz çelik çimento kule beyaz beton cam kentte,
ölüm biricik bitki örtüsüdür: ölüm hayattır, yeşil bir mıknatıs.

Bill Knott (1940-2014, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Reklamlar