UNUTUŞ

 

Yayılmış toprak gibi

bir kadehte bütün bu aşk, yıldızlı

ve dikenli sana verdiğim

aşk, fakat gittin

küçük ayaklarla, kirli topuklarla

ateşte ve söndürdün onu.

 

Ah, büyük aşk, küçük sevgili!

 

İkircikli değildim kavgada.

Hayata doğru yürümeyi bırakmadım,

barışa doğru, herkese ekmek için,

fakat kaldırdım seni kollarımda

ve mıhladım seni öpüşlerime,

ve baktım sana hiçbir insan gözünün

sana bir daha bakmayacağı gibi.

 

Ah, büyük aşk, küçük sevgili!

 

Ölçümü almamıştın o zaman,

ve senin için kanı, buğdayı,

suyu seçen adamı, karıştırdın

eteğine düşen o küçük böcekle.

 

Ah, büyük aşk, küçük sevgili!

 

Uzaklardan geriye dönüp

sana bakacağımı bekleme, iyice belle

seni terk ettiğimi, gezintiye çık

ihanet edilmiş fotoğrafımla,

yürümeyi sürdüreceğim ben,

geniş yollar açacağım karanlığa doğru,

yumuşatacağım toprağı,

gelenlere dağıtacağım yıldızları.

 

Yolda kal.

Gece geldi sana.

Şafakta yeniden

görüşürüz belki.

 

Ah, büyük aşk, küçük sevgili!

 

[“Kaptanın Dizeleri”nden]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy