YENİ BAYRAKLAR ALTINDA BİRLEŞME

 

Kim yalan söyledi? Zambağın sapı

kırık, karanlık, esrarlı,

yaralarla dolu ve mat ışıltılı!

Her şey, düzgü dalgadan dalgaya dalgaya,

kehribarın özensiz mezarı

ve başağın sert damlaları!

Bunda destekledim yüreğimi, dinledim

üzünçlü tuzun hepsini: geceleri

gittim ve kökler saldım:

inceledim toprağın acılığını:

benim için her şey gece ve yıldırımdı:

saklı balmumu doldurdu kafamı

ve savurdu küllerimi yoluma.

 

Ve kimin için aramadım ki bu soğuk nabzı,

bir ölüm için olmasa da?

Ve hangi aleti yitirmedim ki

kimsenin beni duymadığı o korunmasız karanlıkta?

Hayır,

zamanı gelmişti, kaçış,

kan gölgeleri,

yıldız buzu, çekil geri insan adımları yaklaşırken

ve al o siyah gölgeyi ayaklarımdan!

 

İnsanlarınki gibi aynı yaralı eli taşırım,

kaldırırım o kırmızı kadehleri

ve aynı yabanıl şaşırmayı barındırırım:

ve bir gün

insan düşlerinden titreyen

uçan yulaflar geldi

benim yırtıcı geceme,

birleştirebileyim diye kurt adımlarımı

insan adımlarıyla.

Ve böylece birleşti,

belimde güçlüce, kaçış aramam

gözyaşının boşluğunda: işaretlerim

arının kökünü: harika ekmek

insan oğluna: gizemde hazırlar mavi kendini

nihayet kandan uzakta olan tahıla bakmaya.

Nerede senin güldeki yerin?

Nerede senin yıldızlardan göz kapağın?

Unuttun mu bu terli parmakların

kum için çılgın özlemini?

Huzurla dol, kasvetli güneş,

huzurla dol, kör alın,

yollarda yanan yer var senin için,

sana bakan gizemsiz taşlar var,

deli yıldızlı bir hapishane sessizliği var,

çıplak, kaba saba, düşüncede cehennemsi.

 

Gözyaşına karşı ortak cephe!

Zamanı geldi

toprağın ve rayihanın, bak o korkunç tuzdan

yeni ortaya çıkmış bu yüze,

bak gülümseyen o acı ağza,

kararlı, altın renkli ve çağıldayan çiçeğiyle

seni selâmlayan o yeni yüreğe bak.

 

[“Üçüncü Konaklama (1935-1945)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy