YAVAŞ AĞIT

 

Yüreğin gecesinde

kımıldayan ve düşen

ve çatlayan ve sessizlikte suyunu akıtan

adının yavaş damlası.

 

Hafif yarasını özler bir şey

ve kısa, sınırsız kadirşinaslığını,

birden işitilen

yitik bir varlığın adımları gibi.

 

Ansızın, ansızın hissedilir

ve yayılır yürekte

hüzünlü bir çabayla ve büyüyüşle

soğuk bir sonbahar düşü gibi.

 

Toprağın kalın tekeri takar jantı,

ıslanmış unutuşla, devinimde

ve keser zamanı

ulaşılmaz yarı parçasında.

 

Soğuk toprağın üzerine dökülen

ruhlarını örter sert kupaları

zavallı mavi kıvılcımlarıyla

uçarak yağmurun sesinde.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy