VALS

 

Gündelik bir meme gibi dokunuyorum nefrete,

durmaksızın geliyorum elbiseden elbiseye,

çok uzakta uykularda.

 

Ben değilim, hiçbir işe yaramam, kimseyi tanımıyorum,

denizden ya da ağaçtan bir silahım yok,

bu evde yaşamıyorum.

 

Ağzım geceyle ve suyla dolu.

Kalıcı ay karar veriyor

neye sahip olmadığıma.

 

Sahip olduklarım ortasında dalganın.

Bir ışın su, benim için bir gün:

demir serti bir dip.

 

Karşı akıntı yok, kalkan yok, elbise yok,

özellikle esrarlı bir çözüm yok,

yok yoldan çıkmış göz kapağı.

 

Yaşıyorum tam olarak ve göçüyorum yeniden.

Dokunuyorum birden bir yüze ve öldürüyor bu beni.

Zamanım yok.

 

Aramayın bu yüzden beni sizler

çekerken o her zamanki yabanıl ipi ya da

o kanlı boru çiçeğini.

 

Çağırmayın beni: bu benim hayatım.

Sormayın bana adımı ve medeni halimi.

Bırakın olayım kendime değgin ayın ortasında,

yaralı bir avuç toprağımda.

 

[“Üçüncü Konaklama (1935-1945)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy