SOĞUK UĞRAŞ

 

Söyle bana, işitmiyor musun acaba

zamanın kasvetli iniltisinin yankılandığını

kendi uysal yarıküresinde?

 

Hissetmiyor musun azar azar,

titreyen ve açgözlü zahmetinde,

o çabalayan gecenin geri döndüğünü?

 

Ürperen tanık kuru tuzlara

ve havai kana, baş aşağı

çağıldayan ırmaklara.

 

Karanlık bir çoğalması duvarların,

şiddetli bir büyümesi kapıların,

çılgın kemiyeti tahriklerin,

amansız dolanım.

 

Etrafımda, dur duraksız,

cızırdar uzay ve şeneltir kendi kendisini,

artsız arkasız çoğalmasında

kararlı ve silahlı çenesiyle.

 

İşitmiyor musun zamanın sürekli utkusunu

yaşayan varlıkların yarışında,

zaman, ateş gibi yavaş,

emin ve diri ve Herkül gibi,

yığıyor uzayı

ve ekliyor kendi üzgün liflerini?

 

Sonsuz bir bitki gibi büyüyor

onun ince, solgun ipi,

sessizce, yalnızlıkta

düşen damlalarla ıslak.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy