ŞARKILAR

 

Tırmanan gül yükseliyor

ve yutuyor azizin şakağını:

kalın pençelerle pekiştiriyor

zamanı o yorgun varlığa:

şişiyor ve esiyor o katı damarlarda,

bağlıyor akciğerin sicimlerini,

ve soluyor uzun uzun ve işitiyor.

 

Ölmek istiyorum, yaşayacağım,

bir alet edevat, sonsuz bir köpek,

bir devinim o koyu okyanusta

o yaşlı ve kara deriyle.

 

Kimin için ve kime yükseliyor gölgede

gitarımın sesi,

denizin tuzundaki balık gibi

hayatımın tuzundan doğan.

 

Ah, hangi sürekli ve kapalı ülke,

tarafsız, ateşin bölgesinde,

kımıltısız, o korkunç dolaşımda,

kuru, rutubetinde şeylerin.

 

Ancak dizlerimin arasında

gözlerimin kökü altında,

dikiş dikmeye devam eder ruhum:

çalışır o ürkünç iğnesi.

 

Denizin ortasında hayatta kalırım

ıssız ve çılgınca yaralı,

öyle dayanıklı ve yalnız,

acılar içinde terk edilmiş.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy