ÖLÜ KADIN

 

Ansızın yoksan,

ansızın yaşamıyorsan,

yaşamayı sürdüreceğim.

 

Cesaretim yok,

cesaretim yok yazmaya,

ölürsen.

 

Yaşamayı sürdüreceğim.

 

Çünkü bir insanın sesini kullanamadığı yerde

sesim var benim.

 

Zencilerin dövüldüğü yerde

ölü olamam.

Kardeşlerim hapishanelerdeyken,

onlarla birlikteyim ben.

 

Zafer,

benim zaferim değil,

ama o büyük zafer

geldiğinde,

konuşmalıyım, dilsiz olsam da:

görmek isterim geldiğini, kör olsam da.

 

Hayır, bağışla beni.

Yaşamıyorsan,

eğer sen, canım,

aşkım,

ölmüşsen,

bütün yapraklar düşer göğsümde,

yağmur yağar ruhuma gece gündüz,

yüreğimi yakar kar,

dolanırım soğukla ve ateşle ve ölümle ve karla,

ayaklarım uyuduğun yere gitmek ister yalnızca,

fakat

yaşamayı sürdüreceğim,

çünkü her şeyden önce sen istemiştin benden

boyun eğmememi, ve sevgilim,

çünkü biliyorsun, ben yalnızca bir insan değilim,

fakat bütün insanlarım.

 

[“Kaptanın Dizeleri”nden]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy