MADRİGAL – KIŞIN YAZILMIŞTIR

 

Derin denizin dibinde

uzun şeritlerden gecede

aceleyle seğirtiyor dilsiz, dilsiz adın

bir at gibi.

 

Sakla beni omuzlarında, ah, sakla beni,

aynanda birden sesleneyim,

arkandaki karanlıktan filizleneyim,

ıssız, gecesel yaprakta.

 

Sen çiçeğisin o tatlı, mükemmel ışığın,

öpüşlerle dolu ağzınla gel bana,

uzun ayrılışların ardından yabanıl,

senin kararlı ve güzelim ağzın.

 

Tamam, zamanda ve sonsuzlukta,

unutuştan unutuşa otururum ben

raylarla ve yağmurun çığlığıyla:

karanlık gecenin sakladığı şeyle.

 

Karşıla beni ipliklerden akşamda,

dokurken alacakaranlık giysisine

ve rüzgârla dolu bir yıldız

titrerken gökyüzünde.

 

Bırak yokluğun doldursun beni büsbütün,

yavaşça, ve kamaştır gözlerimi,

bastır beni hayatınla

yüreğim batmışçasına.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Akso