GÖĞÜN BOĞULMUŞ KIZI

 

Örülmüş kelebek

ağaçlarda asılı entari,

gökyüzünde boğulmuş, sürüklenmiş

rüzgâr ve bulutlar arasında, yalnız, yalnız, yoğun,

giysisi ve saçı darmadağın,

ve içsel bir hava yemiş bitirmiş.

Kımıltısız, karşı koyarsan eğer

kışın boğuk sesli iğnesine,

kızgın suyun akıntısı ıstırap verir sana.

Göksel gölgeler, geceleyin

ölü çiçekler arasında kırılmış güvercin dal:

duruyorum ve acı çekiyorum

soğukla dolu yavaş bir sesle

suyun kırbacı gibi dağıtırken kızıl alazını.

 

[“Üçüncü Konaklama (1935-1945)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy