BRÜKSEL

 

Yaptığım her şeyden, yitirdiğim her şeyden,

şaşkınlıkla kazandığım her şeyden, kekre demirden,

yapraklardan, yalnızca birazını sunabilirim:

 

Korkutulmuş bir tat, bir ırmak o yakan

kartalların tüyü örter azar azar, kükürt ekşisi

azalması taçyapraklarının.

 

Artık bağışlamıyor beni bütün tuz ,

ya da gündelik ekmek, ya da deniz yağmuruyla

tüketilmiş o küçük kilise ya da gizli köpüğüyle

kemirilmiş kömür.

 

Aradım ve buldum, zahmetle,

toprağın altında, korkutan bedenlerin arasında,

solgun ağaçtan bir çeşit diş

gelen ve giden altında o sert asidin,

ölüm savaşı maddelerinin

yakınında, ayla bıçaklar arasında,

karanlıkla ölmekte.

 

Şimdi, ortasında

değeri küçümsenmiş o hızın, hemen yanında

o ipsiz duvarların,

temelde düşmüş sonlanmalardan,

yıldızlarını yitirmişle birlikte buradayım ben,

bitkisel, yalnız.

 

[“Üçüncü Konaklama (1935-1945)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy