BİRLİK

 

Yakında bir şey yaşar, birleşmiş diple

ve tekrarlar kendi sayısını, kendi özgün işaretini.

Nasıl da görür insan taşların zamana dokunduğunu,

kendi ince maddesinde zamanın bir kokusu var

ve tuzla uykudan denizin getirdiği su.

 

Aynı şey çevreler beni, tek bir devinim:

mineralin ağırlığı, balın ışığı

sarılır gece sözcüğünün sesine:

buğdayın, fildişinin, hıçkırıkların mürekkebi,

meşinden şeyler, tahtadan, yünden,

eskimiş, sararmış, benzer,

çevreler beni bir duvar gibi.

 

Sessiz çalışırım, dönerek kendi etrafımda,

ölümün etrafındaki üzgün tilki gibi.

Düşünürüm, yayılmış mevsimlerden uzakta,

merkez bile, çevrilmiş suskun coğrafyayla:

dayanılır bir sıcak iner gökten,

şaşkın birliklerden bir son imparatorluk

toplanır çevremde.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy