HAYALET

 

Sesinde yayılmış ve kalıcı ayların bile

avuntu bulmak istediği

büyülenmiş, solgun kız öğrenci,

nasıl da yükselirsin geçmiş yıllardan ve yaklaşırsın.

 

Kürekler gibi savaştı gözleri

o ölü sonsuzlukta

denizden doğmuş varlıklar arasında

uyku ve madde hakkındaki bir umutla.

 

Uzaklarda

başkadır toprağın kokusu

ve alacakaranlık gelir ağlayarak

koyu gelincikler biçiminde.

 

Yukarıda kımıltısız günlerde

uyudu günün duyarsız delikanlısı

bir kılıca yaslanmış

ışıktan parıltında senin.

 

Unutuştaki uzun yolun gölgesinde

büyür nasılsa

yalnızlığın çiçeği, nemli, yayılmış,

uzun bir kıştaki toprak gibi.

 

[“Yeryüzünde Konaklama –I- (1925-1931)” kitabından]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy