Sıvı Kaymak

 

Acayip, garip aristokratlar

Amerika’mızda, yakın zamanlarda

alçıyla kaplanmış memeli hayvanlar, kısır

genç adamlar, kibirli budalalar,

kötülük dolu toprak ağaları, Kulüp’te

aşırı içkinin kahramanları,

banka ve borsa soyguncuları,

ahmaklar, züppeler, pısırıklar,

kaygan aslanları elçiliklerin,

solgun asil kızlar,

et yiyen çiçekler, kokulandırılmış

haydut mağaralarının zürriyeti,

kan emen tırmanıcı sarmaşık,

gübre ve ter,

boğan sarmaşıklar,

feodal boa yılanlarından zincir

 

Bozkırlar titrerken

Bolívar’ın ya da

O’Higgins’in dörtnallarıyla (yoksul askerler,

acı görmüş halk, yalın ayaklı kahramanlar),

oluşturdunuz sizler yolu

kral için, papaz çukuru için,

bayraklarımıza karşı ihanet için,

ve halkın korkusuz

rüzgârı salladığında mızraklarını

ve bıraktığında anayurdu kollarımıza,

ortaya çıktınız sizler ve çevrimlediniz toprağı,

ölçüp ayırdınız çitleri, yığdınız

toprağı ve ruhları, bölüştürdünüz

polise ve tekellere.

 

Döndü halk evine savaşlardan,

yitti aşağıda madenlerde, kıvrımların

siyah derinliklerinde,

düştü taşlı pulluk izlerine,

kirli fabrikaları çalıştırmaya başladı,

üredi kiralık kışlalarda,

diğer acıklı yaratıklarla birlikte

tıka basa doldu meskenlerde.

 

Dibe vurana dek battı halk şaraba,

terk edildi, vampirlerden

ve bitlerden bir ordu tarafından

saldırıldı, kuşatıldı

duvarlarla ve devriye polislerle,

ekmeksiz, müziksiz, yollarda

sersem yalnızlığın içinde

Orfeus bırakmaz herhalde oraya

ruhu için bir gitarı,

bir şeritle ve umutsuzlukla

kendisini sarmalamış

ve köylüklerin üzerinden yoksulluğun kuşu gibi

şarkı söyleyecek bir gitarı.

 

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy