Gün Gelecek

Kurtarıcılar, bu Amerika’nın
üzerindeki şafakta, sabahın
ıssızlaştırılmış karanlığında,
halklarımın sonsuz yaprağını
sunuyorum size ve sevinci
kavganın her bir anından.

Mavi atlılar, düşmüş
zamanın uçurumuna,
yeni dikilmiş sancakları
ışıldayan askerler,
bugünün askerleri, komünistler,
metal dalgalarının
savaşan mirasçıları.
Dinle buzullar arasından doğan
sevginin sade görev ateşiyle
yükselen sesimi:
Aynı toprağız biz, aynı
halkız sürgündeki,
aynı kavgadır karışlayan
Amerika’mızın belini:
Gördünüz mü
biraderin karanlık mağarasını akşamın altında?
O’nun umutsuz hayatı hakkında

Hüküm verdiniz mi?
Halkın
çatlamış yüreği, terk edilmiş ve batmış dibe!

Kahramanın huzurunu almış biri
sakladı onu bir mahzende, biri çaldı
kanlı hasat zamanı yemişini
ve böldü coğrafyayı,
temelini attı düşmansı sınırların,
avutulmaz, kör gölgelerin bölgelerini.

Topla ülkelerden acıların
çılgın nabız atışlarını, yalnızlıkları,
sömürülmüş tarlaların buğdayını:
Bayrakların altında bir şey filizleniyor:
O eski ses bizi çağırıyor yeniden.
Minerallerin köküne dek in dibe
ve ıssız yücelerine madenlerin,
insanın dünyadaki kavgasında bir parça ol
ışığa yönelmeye kararlı bu elleri hor gören
işkenceye rağmen.

 

Savaşan ölülerin size armağanı olan
bu günü bırakmayın. Her bir başak
yeryüzüne ekilmiş tohumdan fışkırır,
ve buğday gibi birleştirir sayısızca halk
köklerini, biriktirir başakları
ve yükselir evrenin berraklığına
bu zapt edilmez fırtınada.

[“Evrensel Şarkı”nın dördüncü bölümü “Kurtarıcılar”dan]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy