El Socorro’lu Komüncüler (1781)

Manuela Beltrán’dı bu kadın
(yıktığında zalimin yasalarını
ve bağırdığında: “Zorbalara ölüm!” diye).
Sanki yeni mısır tohumları serpti
toprağımızın üstüne.
Nueva Granada’da oldu bu, El Socorro
kentinde. Komüncüler
sarstığında Genel Valiliği
uyarıcı bir güneş tutulmasıyla.
Birleştiler tekellere karşı,
kokuşan ayrıcalığa karşı,
ve havaya kaldırdılar
yasal haklar hakkındaki bir el kitabını.
Birleştiler taş ve silâhla,
milis ve kadınlar, halk,
düzen ve öfke yollara düştü
Bogota’ya ve varsıl ailelere karşı.

O zaman Başpiskopos göründü.
“Bütün haklarınızı alacaksınız,
Tanrı adına size söz veriyorum”.

İtişip kakıştı halk meydanda.

Ve Başpiskopos okudu
uzun bir duayı ve ant içti.
Adil bir barıştı O.

“Silâhlarınızı bırakıp evinize
gidin” diye hükmetti.

Komüncüler bıraktılar
silahlarını. Bogotá’da
övüldü Başpiskopos,
kutlandı ihaneti,
hain duasındaki yalancı şahitliği
ve ekmeği ve adaleti reddedişi.

Liderleri vurdular teker teker,
dağıtıldı yeni kesilmiş kafaları
köyden köye
Papaz duaları
ve Genel Valilik’teki dans arasında.

İlk ağır mısır tohumusunuz sizler
serpiştirildiniz topraklara,
Bizimlesiniz kör heykeller gibi,
ve düşman gecede
olgunlaştırırsınız başakların başkaldırısını.

[“Evrensel Şarkı”nın dördüncü bölümü “Kurtarıcılar”dan]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy