Devlet Sahipleri

 

Trujillo, Somoza, Carías,

bugüne kadar, bu acı

Eylül ayına kadar

yıl 1948,

Paraguay’da

Moriñigo (ya da Natalicio) ile birlikte,

tarihimizin en aç gözlü sırtlanlarıyla,

kemiriyorlar onca kan ve ateşle

fethedilmiş bayrakları,

zenginlikleriyle kirletiyorlar kendilerini

bu cehennem hırsızları,

satraplar, binlerce kez satılmışlar,

ve satıyorlar kendilerini, örnek alarak

New York’taki çakalları.

Aç dolar makineleri,

kuşatılmış acı dolu halk kurbanlarıyla,

fahişe pazarlıkçıları

ekmeğin ve Amerikan havasının,

çamurdan tabutlar, cellatlar, kerhane işleten

sarı sendikacıların kliği,

işkenceden ve halkı acı çektirerek öldüren açlıktan

başka yasayı tanımayanlar.

 

Kolombiya Üniversitesi’nin

fahri doktorları,

çenelerinin ve bıçağın üzerinden

savrulan cüppeleriyle, zalim

davar sürüsü Waldorf Astoria’dan

ve tutuklanmışın sonsuz

yaşının çürüyüp gittiği

lanetlenmiş odalardan.

 

Küçük akbabaları kabul etti

izleyici olarak Mister Truman,

saatler takılı, “Loyalty”lerle süslenmiş,

ülkenin kan emicileri, bunlardan daha kötü

ancak tek bir şey vardır, sadece tek bir şey,

o benim ülkeme ve halkıma

felaket olarak verildi bir gün.

 

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy