Morazán (1842)

Gecedir ve uyanır Morazán.
Bugün mü, dün mü, yarın mı? Sen biliyorsun bunu.
Merkezi kuşaklar, ensiz Amerika,
yaratılmış gibi iki denizin
mavi dalgalarından, taşıyor kollarında
sıradağları ve zümrütten tüyü:
Arazi, birlik, filinta tanrıça
doğdu deniz köpüğünün kavgasından.

Nesiller ve kurtçuklar yavaşça kemirip tüketir seni,
fıkırdaşır üzerinde asalak hayvanlar
ve bir maşa uykundan ediyor seni
ve bir hançer kana buluyor seni,
yırtılırken bayrağın.

Gecedir ve uyanır Morazán.

Geliyor işte kaplanlar alazlı meşalelerle.
Senin bağırsaklarını yutmaya geliyorlar.
Yıldızı parça parça etmek için geliyorlar.
Geliyorlar,
kokulu küçük Amerika,
haça germek için seni, derini yüzmek için,
bayrağının metalini toprağa fırlatmak için.

Gecedir ve uyanır Morazán.

Kâşifler doldurdu meskenini.
Ölü bir yemiş gibi bölüştürdüler seni,
ve diğerleri geçirdi sırtına
kana susamış bir aşiretin dişlerini,
ve daha başkaları soydu soğana çevirdi denizlerini,
ağrılarında ağır kan.

Bugün mü, dün mü, yarın mı? Sen biliyorsun bunu.

Kardeşler, ağarıyor şafak. (Ve uyanır Morazán).

[“Evrensel Şarkı”nın dördüncü bölümü “Kurtarıcılar”dan]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy