Paraguay

 

Dizginsiz Paraguay!

Neye yarar

senin altın geometrinin kâğıtlarını

aydınlatan o berrak ay?

Neye hizmet etti düşünce,

sütunlardan kalan miras

ve o kutsal sayılar?

 

Çürümüş kanla ağzına kadar

dolu bu delik,

ölüm saldırmış

bu gündönümünden karaciğere.

 

Parafinden bataklıklarındaki

hapishanelerinde hükmeden

monarşik Moriñigo’ya,

elektrikli sinekkuşlarının

al tüyleri üşüşürken

ve pırıldarken cengelin

zavallı ölüleri üzerinde.

 

Kötücül yıl, bodurlaştırılmış güllerin yılı,

karabinaların yılı, bak, fakat indirme gözlerini

böylece kamaşmaz

uçak alüminyumundan gözlerin, hızın

kuru ve çınlayan müziğinden:

Bak ekmeğine, ülkene, derisi soyulmuş halkına,

ezilmiş soyuna!

Görüyor musun bu vadiyi,

yeşil ve kül grisi, yukardan yüce gökyüzünden?

Berbat tarım, hırpani dağ insanları,

sessizlik ve gözyaşları düşüyor

ve doğuyor yeniden buğday gibi

kötü niyetli bir sonsuzlukta.

 

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy