Ölüm

 

Halkım, burada karar vermiştin

bozkırın ezilen işçisine elini uzatmaya, ve çağırmıştın

bir yıl önce adamı, kadını, çocuğu

bu Meydan’a.

 

Ve burada aktı kanın.

Anayurdun ortasında döküldü kanın

sarayın önünde, caddenin ortasında,

görsün diye bunu bütün dünya,

ve silmesin diye kimse kanı,

ve onun kızıl lekeleri kalsın diye

baş eğmez gezegenler gibi.

 

Bu olduğunda bütün Şilililerin elleri

açtı parmaklarını bozkıra doğru

ve onların sözcüklerinin birliği

dalgalandı dürüst bir yürekten:

Sen o zaman, halkım, başladın

gözyaşlarıyla, umutla ve acılarla dolu

eski bir şarkıyı söylemeye:

İşte o zaman gelmişti celladın eli

ve kana boğmuştu alanı.

 

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy