Diego Muñoz

 

Öyle görünse de kendimizi savunmadık sadece,

fırtınalı kâğıtlara yayılan fikirler ve işaretlerle,

fakat bir kumandan gibi kendimize yol yardık

o kötücül cadde arasından

ve daha sonra kaldırdık akordeon seslerine

sularla ve palamarla dolu yüreği.

 

Ey denizci, limanlarından, Guayaquil’den,

zaten getirmiştin tozlanmış meyvelerin kokusunu,

ve utkulu kılıcını akıtmana izin veren

çelikten bir güneş bütün dünyadan.

Anayurdun kömürü üzerinde doğuyor bugün

bir saat – acılar ve aşk – bölüştüğümüz,

ve denizden yükseliyor sesinin üzerine

dünyanın ötelerini kucaklayan kardeşlik ipi.

 

[“Evrensel Şarkı”nın yedinci bölümü “Şili’nin Evrensel Şarkısı”ndan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy