Deprem

 

Uyandım düşlerin toprağı yittiğinde

yatağımın altında.

Külden kör bir sütun gerindi

gecenin ortasında,

soruyorum sana: Öldüm mü ben?

Uzat ellerini bana gezegen çatlaklarının ortasından,

menekşe gökyüzünün yara izi bin parçaya bölünürken.

Ah! Fakat hatırlıyorum, neredeler? Neredeler?

Neden cızırdıyor ölümle püre yapılmış toprak?

Ey süpürülmüş evlerin altındaki katılaşmış maskeler,

korkuya asla ulaşmamış gülüş, direklerin altında

ezilmiş yaratıklar, gecenin örttüğü.

 

Ve bugün ışıklanıyorsun, ey mavi gün, harabelerden

sönmüş denizinin üzerinde

bir altın hüzme gibi balo için süslenmişsin, alazlanıyorsun,

ararken gömülmemiş olanın aranan yüzünü.

 

[“Evrensel Şarkı”nın yedinci bölümü “Şili’nin Evrensel Şarkısı”ndan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy