Deniz İşçileri

Valparaiso’da davet etti beni
deniz işçileri: Ufak tefek ve haşindiler,
ve onların kavrulmuş yüzleri
Pasifik Okyanusu’nun coğrafyası gibiydi: Kocaman suların
derininde bir girdaptılar, bir dalganın kası,
fırtınada deniz kanatlarından bir sürüydü onlar.
Onları yoksul küçük tanrılar olarak görmek güzeldi
yarı çıplak, yetersiz beslenmiş; güzeldi
görmek onları kavgada ve hızla yürürken
yandaki okyanusun insanlarıyla,
başka sefil limanların erkekleriyle,
ve güzeldi işitmek onları,
aynı dili konuşuyordu hepsi de, İspanyollar ile Çinliler
Baltimore’de ve Kronstadt’da konuşulan dili.
Ve Enternasyonal’i söylediklerinde mırıldandım içimden:
Yüreğimden kopan bir ilahiyi,
“Kardeşler” diye seslenmek istedim onlara,
ama şarkıya dönüşen tek bir şefkat vardı bende
onların şarkısıyla ağzımdan denize ulaşan.
Beni kendilerine eşit saydılar, güç dolu bakışlarıyla
kucakladılar beni,
tek bir sözcük söylemeden baktılar bana ve şarkı söylediler.

[“Evrensel Şarkı”nın altıncı bölümü “Amerika, Anmam Adını Boş Yere”den]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy