Çömlekçilik

 

Kaba güvercin, kilden küpler,

kalçalarında seni yeterince ifade edemeyen

işaretlerden bir üzünç. Halkım benim,

nasıl da sırtındaki ağrılarla,

dayak yemiş ve küçük düşürülmüş, nasıl da

toplamıştın yapraksız bilgeliği?

Siyah mucize, sihirli madde

kaldırıldı ışığa kör parmaklarca,

toprağın en büyük bilmecesinin lisanını bizim için

açtığı yerdeki önemsiz heykel,

öpüşünde toprağın ve derinin birlikte kaynaştığı

Pomaire fincanı,

balçıktan sonsuz biçimler, küplerden ışık,

benim olan elin biçimi,

beni çağıran bir gölgenin adımı,

gizlenmiş düşlerin karşılaşmasısınız sizler,

seramik, unutulmaz güvercin!

 

[“Evrensel Şarkı”nın yedinci bölümü “Şili’nin Evrensel Şarkısı”ndan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy