Brezilya

 

Brezilya, Eurico Dutra, sıcak

ülkelerin ürküten tavus kuşu,

zehirli havanın

acı dallarıyla şişman,

kara kurbağa Amerikan ayımızın

siyah bataklığından:

Altın düğmelerle ve küçük gözlerle

boz mavisi bir fare gibi:

Ah, Tanrım, zavallı aç

annemizin bağırsaklarından,

bütün bu düşten ve kurtarıcıların

parıltısından, maden dehlizlerindeki

bütün bu terden,

geniş tarlaların bütün bu

sonsuz yalnızlığından

kaldırıyorsun sen, Amerika, tek bir kerede

senin gezegensi ışığına

bir Dutra’yı, sürüngenlerinin uçurumlarından

zorla çekilmiş, senin tembel

derinliğinden ve tarih öncenden.

 

Ve işte böyle olmuştu!

Sizler, Brezilya’nın

duvarcıları, yumruklarınızla vurun sınıra,

sizler, balıkçılar, ağlaşın geceleri

kıyıların suları üzerine,

paramparça ederken Dutra küçücük

yabandomuzu gözleriyle

basımevlerini bir baltayla,

yakarken kitapları alanlarda,

hapse atarken, takip ederken ve kırbaçlarken

yayılana dek sessizlik

karanlık gecemizde bizim.

 

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy