Alandaki Ölüler (28 ocak 1946, Santiago de Chile)

Düştükleri yere ağlamaya gelmiyorum:
Sizlere geliyorum, sizleri yokluyorum, yaşayanları,
seni ve beni yokluyorum ve dövüyorum bağrınızı.
Daha önce de düşenler oldu. Hatırlar mısın? Elbet, hatırlarsın.
Aynı ad ve soyadları vardı onların da.
San Gregorio’da, yağmur dolu Lonquimay’da,
Ranquil’de dağılmış her rüzgârda,
İqueique’de kuma gömülmüş,
deniz boyunca ve çölde,
duman boyunca ve yağmurda,
bozkırdan adalar denizine dek
öldürüldü diğerleri de,
senin gibi Antonio’ydu adları
ve balıkçı ya da demirciydi senin gibi:
Şili’nin eti, yaralanmış yüzleri
rüzgârla,
bozkırın işkence ettikleri,
acıyla damgalanmış.

Anayurdun duvarları ardında,
kar’ın ve kar kristallerinin yakınında,
ırmağın yeşil yaprakları ardında,
güherçilenin ve başakların altında
gördüm halkımın kan damlalarını,
ve her bir damlası ateş gibi yanıyordu.

[“Evrensel Şarkı”nın beşinci bölümü “Aldatılmış Kum”dan]

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy