Yetiştim Greve

 

Yetiştim altından daha da ötesine:

Orada bulunuyordu henüz insanları

birleştiren o ince ip, orada yaşıyordu

insanların saf kuşağı.

Geçirdi ölüm dişlerini onlara,

altın, o ekşi dişler ve zehir

yayıldı onlara karşı, fakat yığdı

kapının ardına çakmaktaşlarını halk,

şefkati ve kavgayı iki paralel su gibi

köklerin ipi, ağaç gövdesinin dalgaları gibi

aksın diye bırakan

destek veren bir araziye dönüştü.

 

Gördüm uykusuzluğu yaran

birleşmiş kollardaki grevi,

ve kavganın titreyen bir molasında

gördüm ilk kez tek yaşayan şeyi!

İnsan hayatlarının birliğini.

 

Harap ocaklarıyla

direncin mutfaklarında, gözlerinde

kadınların, o güzelim ellerde

ki yavaşça yayılmıştı

bir günün işlevsizliğine,

tanınmayan mavi bir denizde gibi,

o çok olmayan ekmeğin kardeşliğinde

yenilmez birliktelikte, filizlenen

bütün taştan tohumlarda,

kendini acizliğin tuzuna yükselten

bu değerli narda,

buldum en sonunda yitik temeli,

şefkatin uzak kentini.

 

[“Evrensel Şarkı”nın on birinci bölümü “Punitaqui’nin Çiçekleri”nden]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy