Halk

 

Geçip gitti halk kızıl bayraklarıyla

ve onların arasında, o dokundukları taştaydım,

o bütün gün süren gümbürdeyen yürüyüşte

ve kavganın keskin şarkılarında.

Gördüm nasıl fethettiklerini adım adım.

Sadece direnci bile yol idi onların,

ve yalıtılmışlardı ezilmiş parçaları gibi

ağızsız ve pırıltısız bir yıldızın.

Sessizlikte yaratılmış ortaklıklarında

ateştiler, kökü kazınamaz şarkı,

derinlik ve kavgaya dönüşen

ikircikli duruşu insanın yeryüzündeki.

Ayaklar altına alınmış saygınlıktı savaşan

bunun için, ve uyandı

bir sistem gibi, hayatın düzeni

kapıya vuran ve bayraklarıyla

ortadaki salona katılan.

 

[“Evrensel Şarkı”nın on birinci bölümü “Punitaqui’nin Çiçekleri”nden]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy