Burada Bitiriyorum (1949)

 

Burada bitiyor bu kitap. Kömür ateşi gibi

bir öfkeden doğdu, yanan ormanların

çayırlıklarından. Keşke devam edebilseydi

kırmızı bir ağaç gibi

ve yayabilseydi berrak yanık izini.

Ama sen sadece öfkeyi bulmadın

ağacın dallarında: Kökler yalnızca acıyı değil

kudreti de arıyordu,

ve ben düşünce dolu taşın gücüyüm,

birleşmiş ellerin sevinciyim.

 

Nihayet insanların arasındayım.

 

İnsanlar arasında yaşayan bir rüzgârım,

ve kıstırılmış yalnızlıklardan

giderim sayısız kavgaya, özgürce

çünkü arıyor senin elin elimi

ve kuşatıyor yılmaz sevinçleri.

 

Bir insanın gündelik kitabı, açık bir ekmek

işte budur şarkımın coğrafyası,

ve köylülerin imecesi

toplayacak bir gün bunun ateşini

ve alazını görecekler ve yeniden

yaprak olacaklar  toprağın gemisinde.

 

Ve bu sözler doğacak yeniden,

belki başka bir zamanda, acı olmaksızın,

kirli lifler kara otlar gibi

şarkıma yapışmaksızın,

ve tekrar benim korlu

ve yıldız ışıklı kalbim harlanacak tepelerde.

Böyle bitiriyorum bu kitabı, burada bırakıyorum

benim Evrensel Şarkı’mı, sürgünde yazdığım,

yurdumun gizli kanatları altında mırıldandığım.

Bugün, 5 Şubat, bu yıl 1949,

Şili’de, “Godomar de Chena”da,

45 yaşımın dolmasına birkaç ay kala.

 

[“Evrensel Şarkı”nın on beşinci bölümü “Ben”den]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy