IV.

 

Sabah fırtınalarla dolu

yazın yüreğinde.

 

Beyaz mendiller gibi veda eder koşturan bulutlar,

rüzgârla sarsılmış, bir göçebenin elleriyle.

 

Sevdalı suskunluğumuzda çarpıp duran

rüzgârın sayılamaz yüreğini duy.

 

Ağaçların arasından uğuldar, tanrısal bir orkestra gibi,

savaşlar ve şarkılarla dolu bir dil gibi.

 

Rüzgâr soyar şimşek hızıyla kurumuş yaprakları

ve büker kuşların titreyen oklarını.

 

Rüzgâr devirir onu köpüksüz dalgalarında,

ağırlıksız özünde ve bükülmüş ateşinde.

 

Onun sayısız öpüşü parçalanır, dağılıp gider,

ki yaz rüzgârının kapısında yenilgiye uğramıştı.

 

[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy