VI.

 

Hatırlarım seni geçen sonbaharki halinle.

Beren griydi ve yüreğin sakindi.

Gözlerinde savaşırdı alacakaranlığın alevleri.

Ve düştü yapraklar ruhunun sularına.

 

Bir boru çiçeği gibi yapışmıştın koluma,

kısık ve sakin sesine korunak olurken yapraklar.

Arzumun alazlanıp durduğu kötürüm eden bir ateş.

Ruhumun üstünde burkulmuş o uysal mavi sümbül.

 

Nasıl da uzaklaşır gözlerin, sonbahar gibi uzaktır,

o gri bere, o cıvıltılı ses ve o evcimen yürek,

kömürün koruna öpücüklerimin neşeyle düştüğü

derin özlemlerimin amacı olan şeylerdi.

 

Bir gemiden görünen gökyüzü. Yücelerdeki yaylalar.

Hatıran ışık gibi, duman gibi, o sessiz gölcük gibi!

Gözlerinin ötesinde yanıp dururdu alacakaranlıklar.

Ruhunda fırıl fırıldı sonbaharın kuru yaprakları.

 

[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy