X.

 

Gözden kaçırdık bu alacakaranlığı da.

Kimse görmedi bu akşamda bizi el ele,

inerken mavi gece yeryüzünün üstüne.

 

Penceremden gördüm

günbatımının eğlencesini uzak tepelerde.

 

Bazen olurdu, ki bir sikke gibi

yanardı ellerimde bir tutam güneş.

Hatırlardım seni, kaygılıydım yürekten

çok iyi bildiğin bir hüzünle.

 

Neredeydin o zamanlar?

Hangi insanların arasındaydın?

Ne söylemiştin onlara?

Niçin bütün sevdam doldurmalı birdenbire beni,

hüzünle vurulurken ben, ve sen benden bunca uzaktayken?

 

Düştü yere alacakaranlıkta hep sığındığım kitap,

ve yaralı bir köpek gibi kaydı pelerinim ayaklarımın önüne.

 

Hep, hep uzaklara gidersin akşamları,

alacakaranlığın heykelleri hızla yok ettiği yere.

 

[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy