VIII.

 

Balla sarhoş vızıldayıp durursun ruhumda, ey beyaz arı,

ve bükülürsün dumandan ikircikli sarmallarda.

 

Umutsuzum ben, yankısı olmayan söz gibi,

her şeyini kaybeden gibi ve her şeye sahip olan misali.

 

Sen, son bağımsın benim, sende patlar son kaygım.

Issız toprağımda son gülsün sen.

 

Ah, suskunsun sen!

 

Kapat derin gözlerini. Orada çırpar gece kanatlarını.

Ah, göster bana çıplak bedenini, o ürkek heykeli.

 

Derindir gecenin kanatlarıyla vurduğu gözlerin.

Çiçekler gibi serin kolların ve bir gül gibi kasığın.

 

Memelerin beyaz salyangozları andırır.

Bir gece kelebeği uzanmış karnında uyumak için.

 

Ah, suskunsun sen!

 

Bana bıraktığın o yalnızlıktır şimdi benimkisi.

Yağmur yağar. Deniz rüzgârı avlar titrek martıları.

 

Yalınayak koşar su ıslak caddelerden.

Oradaki ağaçta hastalar gibi inler yapraklar.

 

Beyaz arı, çok uzaktasın, hâlâ vızıldarsın ruhumda.

Yeniden doğarsın, zarif ve suskun.

 

Ah, suskunsun sen!

 

[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy