Yangın Şarkısı

Yeşil doğmuşuz biz
bu yanlış bahçeye,
fakat bir otlubağa misali siğilleşmiş benekli çalılıkta,
usulca sokulur koruyucumuz kötü niyetle,
sağlamlaştırır tuzağını
ki aşağı taşır erkek geyiği, horozu, alabalığı, ta ki en adiller
aldatılıp dökülmüş kanda sendeleyene dek.

Her şeyin çarpık çalıştığı O’nun keskin kokulu gübreliğinde
taşımaya değer bazı melek şekilleri yontmak
tüm görevimiz şimdi
ki ekşi göğümüzle örtülmüş çamuru yok etmek için
kurnaz avın her bir parlak eylemimizin ardını
çamura bulamasını
hiçbir dürüst araştırma ortaya çıkaramazdı

Yolun hat sonu boyunca sıkıca sarıldığımız
yabani otların saplarını savurdu tatlı tuzlar;
kızıl güneşle kavrulmuş bizler, kaldırdık damarların
yaralayan bağlarında eziyet görmüş değirmi çakmaktaşını;
cesur aşk, düşleme
böylesi şiddetli bir alazın sadakatini, fakat gel,
yaslan yarama; yanarak, yanarak.

(1956)

Sylvia Plath (1932-1963)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy