SONLANIŞ

 

Matilde, yıllar ya da günler

uykuda, ateşte,

burada ya da orada,

enjektörlerle

kırılmış bir omurgada,

kanamak gerçek kanı,

uyanmak belki

ya da göçüp gitmek,

sona ermek yavaşça:

hastane yatakları, yabancı pencereler,

suskun beyaz önlükler,

ayaklardaki hantallık.

 

Ondan sonra bu yolculuklar

ve benim denizimde yeniden:

başın yastıkta,

uçan ellerin

ışıkta, benim ışığımda,

toprağımın üstünde.

 

Öyle güzeldi ki yaşamak,

yaşarken sen!

 

Dünya daha mavi ve topraksı

geceleri, uyuduğumda,

o kadar büyük, senin ince, küçük ellerinde.

 

[“Deniz ve Çanlar”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy