ŞENLİĞİN SONU – XII –


Ak köpük, Mart’ta Ada’da, görürüm

dalganın dalgayla uğraştığını, beyazlığın çatladığını,

okyanusun taştığını dipsiz fincanından,

nasıl da bölünür gök

papazsı kuşların uzun uçuşlarıyla,

ve sarı belirir sonra

değişir ayın rengi,

bir sahil güzünün sakalı uzar,

ve benim adım Pablo,

eskiden olduğum gibiyim,

sevdalıyım, şüphedeyim,

borçluyum,

o dalgaları taşıyan işçileriyle

sonsuz denizin sahibiyim,

o denli huzursuzum ki

ziyaret ediyorum daha doğmamış ulusları:

geliyorum ve gidiyorum denize

ve denizin ülkelerine,

kılçıkların dilini biliyorum,

sert balıkların dişlerini,

enlemlerin titreyişlerini,

mercanların kanını,

balinanın dilsiz gecelerini,

ülkeden ülkeye gittim, araştırdım

haliçleri, dayanılmaz bölgeleri,

ve her zaman döndüm geriye, huzur bulamadım –

köklerim olmaksızın ne söyleyebilirim ki?


 (“Tören Şarkıları”ndan, 1961).

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy