Persophone’un İki Bacısı

İki kız var: evin içinde
Oturur biri; öbürü, dışarıda.
Gün boyu gölgeyle ışığın bir düeti
Çalınır bunların arasında.

Siyah lambrili odasında
İlki problemler çözer
Bir hesap makinasında.
Kuru tıkırtılar işaretler zamanı

Hesaplarken her bir toplamı.
Bu kısır girişimde
Fare hinliği yerleşir kısık gözlerine,
Kök solgunluğu zayıf bünyesine.

Toprak misali tunçlaşmış, ikincisi uzanır,
Aydınlık havada polenler misali
Altın uçuşlarını işitir tik takların. Sakinleşir
Bir gelincik yatağının yakınında,

Taçyaprağı kanındaki kırmızı ipek ışığının
Güneşin kılıcında
Nasıl yanıp açıldığını görür.
O yeşil sunakta

Güneşin gelini olur özgürce, ikincisi
Büyür hızla, tohumla.
Bir kral taşır karnında, emeğinin gururuyla
Yayılarak çimene. Acılanmış

Ve bütün limonlar misali solgun,
Öbürü, son nefesine kadar kekre bakire,
Girer mezara çürüsün diye eti,
Solucanlarla evlenir, kadın olamaz gene de.

(1956)

Sylvia Plath (1932-1963)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy