KENDİNE DÖNER KİŞİ

 

Yetersizce tasarlanmış eski bir ev gibi

kendine döner kişi, böyle işte:

delinmiş bir takım elbiseden bıkmış gibi

çıplak dolanmak ister kişi,

çünkü yağmur yağmaktadır,

pak suda ıpıslak olmak ister kişi,

o rüzgârın kendisinde, ve ulaştığında

kendi özünün kuyusuna kişi,

yaşamak hakkındaki en kenardaki

o alçakgönüllü kaygıya, ifade etmek ister

ya da ödemek ya da borçlanmak

ya da keşfetmek bir şeyi,

sanki ben çok önemliymişim gibi,

sanki dünya bana hoş geldin demiş

ya da siyah duvarlı tiyatrosunda

bitkisel adıyla seslenmemiş gibi bana.

 

[“Deniz ve Çanlar”dan]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy