Çocuksuz Kadın

Dölyatağı
Titretir zarını, kendisini
Boşaltır ay gidecek yeri olmayan ağaçtan.

Hatları olmayan bir eldir manzaram,
Yollar demetlenmiş bir düğümde,
Kendi düğümüme,

Kendi gülümdür üstesinden geldiğin –
Bu beden,
Bu fildişi

Bir çocuk çığlığı gibi imansız.
Örümcek misali, eğiririm aynaları,
Sadık kalarak görüntüme,

Anlatacağı ancak kandır –
Bak tadına, koyu kırmızı!
Ve ormanımdır

Cenaze törenimdir,
Ve bu tepedir ve bu
Işıldamasıdır cesetlerin ağızlarıyla.

[1962]

Sylvia Plath (1932-1963)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy