AŞK SONESİ – XCIV –

 

Ölürsem, sağ kal bütün pak gücünle

uyandır ölümün ve soğuğun öfkesini,

kaldır kalıcı gözlerini güneyden güneye,

duyulsun gitarın ağzı güneşten güneşe.

 

İkircikli olmasın gülüşün ve adımın,

ölmesin sevincimin kalıtı,

bağırma göğsümde, çünkü ölmüşüm ben.

Bir evde yaşar gibi yaşa yokluğumda.

 

Öyle şeffaf ki yokluğun evi

hayatsız olsam da görürüm yaşadığını,

ve acı çekersen, sevgilim, ölürüm yeniden.

 

[“Yüz Aşk Sonesi”nden]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy