AŞK SONESİ – V –

 

Gece, hava ya da şafak dokunmasın sana asla,

fakat gece yalnızca, üzümlerin içi,

o saf suyu duyduğu zaman büyüyen elmalar,

mis kokulu ülkende balçık ve reçine.

 

Gözlerinin dünya ışığını gördüğü Quinchimalí’den

sınır bölgesinde benim için yaratılmış ayaklarına kadar,

bildiğim balçıklı topraksın sen:

yeniden dokunurum kalçalarında dünyanın tahılına.

 

Belki bilmiyorsun, Araukanyalı kadın,

ki seni sevmeden evvel, unutmuştum öpüşlerini,

ki yüreğim ağzını anımsamayı sürdürdü,

 

ki bir yaralı gibi yürüdüm sokaklarda,

ta ki, sevgilim, bulduğumu anlayana dek,

öpüşlerden ve volkanlardan bölgemi.

 

[“Yüz Aşk Sonesi”nden]

 

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy