XXIV

ve bilinçaltındaki sevgini ne yaptın diye soruyor kadın
ve doğanın gri gözü kaybediyor kerametini

ve her şey fışkırıyor topraktan ırmağın ve mezarın
sonsuz bir uykuda gözetlediği bu sessizlikte

ve oturmuştuk grileşen ışıkta bedenlerimiz toprak düzeyine
inene dek ve susarak savuşturduk bütün sözcükleri

güvenimizdeki davetsiz misafirler gibi sözcüklerim
toprağa düşünceye ve kadınla gök eğilinceye dek

böylece toprağa da göğe olduğu gibi yakındık güven içinde
artık bilmiyorduk bir gizin olduğunu böylece

ne yukarı ne de aşağı doğru çünkü yön bulunmazdı
ve düşlerde bildiğim gibi her şey aynı yakınlıktaydı

ta ki başımı bulutların üstüne dayayıp durana dek
ve beni bu cüretkâr duruşumda gördüğü için ağladı kadın

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy