XXIII

sızlanır sıkışık yürek fakat güneş yanığıyla ışıtır
aşkın bıçakla yarılmış profilindeki yara izlerini

ve bu yüzden düşer huş ağacının sarı madalyonu
öyle usulca taş dudakların bu derinliğinde

ve taşların dili eritmez komünyon ekmeğini
yaz dağlarının kabaran damarları anısına

fakat çatlayan örümcek ağının tıkırtısı
irkiltti unutuşun kuşunu demir kanatlara

ve tırmaladılar göğün berrak mavi yosununu
ve sıkılmış o muazzam yumruğa sıçramış kırmızıyı

ses tıslayana ve dağların tepeleri kırılana dek
güneş daha çok oyalanmadan önce

bir güz köpüğüne serinletmek kanı
çekiçlemek yara izlerini ışığın bir sarkaç vuruşuna

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy