IV

 

sırtlarını döner aynalar ve toz kaldırır ışık

talihin at nalı şakırdayıp gider gelinciğin uykusu altında

 

yaşlanır hakikat ve bakar kendi iskambil falına

derleyip toparlarken enkazlarını manzara

 

yitik sesi için vaveyla koparır inayet

ve körlükle yürür asırların kapalı gözkapakları ardında

 

söndürme merdivenleri haz alır sonuna dek

büsbütün unutuşun yumuşak ikliminden

 

bırakılmış hafıza batar tabanın arasından

ve esneyen bir deliği döndürür uyuyan kulakta

 

bir bedeni eşit parçalara testereler nezleli yok ediş

buruktur Kasım’da kırık bir dal misali

 

fakat cilalı alnın ardındaki bir ölüm saatiyle

kavrar beni öfkenin çıplak kutbu

 

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

 

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy