II

 

(kaşlar toz rengi omuzlarını silkti

ve soludu kırağı kristallerini aynaların salonunda:

 

aynalar ve damlayan sular sonsuzluğun dumanı gibi

inanç üstüne yığılmış inanç misali sefaletin yüklüğünde

 

çünkü bir krikonun sadece görevine dokunuşu tıpkı

esefin toprağına perilerin topuklarını saplayışı

 

ve aynalar damlayan sular olur ve sunar ölümü

onların suskun gerçeğine buharlaştırmadan camı

 

fakat suda yolunu yitirmiş kişi

sevinmez artık hayatın yitirilişine

 

çünkü bilir ki maskelerini bir çocuk gibi

gizemli olmak için atar sadece düş

 

ve hakkında başka bir şey bilmediğimiz duvaktır

ve bütün bildiğimizdir duvak aynaların salonunda)

 

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

 

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy